Mijn eerste maand in Zweden
14 september is het dan zover. We arriveren in Zweden. Na een hele luxe bootreis met Stena Line van Kiel naar Gotenburg. We hadden onszelf eens lekker verwend na weken van sjouwen en stressen. Een hut met zeezicht een diner buffet en een ontbijt buffet. Ik zal die bootreis om twee dingen nooit meer vergeten. Nee niet het binnenvaren van onze nieuwe thuisland. Dat was druilerig en een van ons zat op de plee. Het eerste was dat ik mijn fotokoffer in de lift had laten staan bij het uitstappen. Ben daarna als een bezetene door het hele schip gerend, twee autodekken en zes passagiersdekken. Alle lagen gezien en alle liften genomen. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zoveel paniek heb gevoeld. In dat zwarte koffertje zit zo ongeveer mijn hele pensioen. En het gereedschap waarmee ik mijn nieuwe moederland zou gaan vastleggen. Het personeel was zeer behulpzaam, maar ik kon niet worden gerustgesteld. Totdat Mariska nog eenmaal het autodek ging inspecteren. In de tussentijd had een medepassagier besloten om die koffer neer te zetten naast onze auto. Kennelijk wisten ze mij nog aan een auto te koppelen. Pensioen veilig gesteld! Evenals mijn gezondheid.
Het tweede dat een diepe indruk op ons maakte, was het diner buffet. Ik heb zelden zo’n uitgebreid en kwalitatief hoogstaand buffet gezien. Wat een luxe, wat een overdaad. Ik kan een gevoel van gêne nooit onderdrukken. Zoveel weelde en ook zoveel verspilling. Ik schat dat een derde in veevoer verdwijnt. We hebben het er toch maar van genomen. Het ontbijt was al niet minder.
Afijn de 14e reden we dus van dat halve cruiseschip af een onzekere toekomst tegemoet. Waarschijnlijk zonder al die luxe, althans voorlopig. Na vijf uurtjes sturen met een overvolle caravan achter ons kwamen we aan in Sunnemo bij ons huurhuis. We werden heel warm onthaald door onze ‘gastvrouw’ Karin. Wat een lieverd! Ze is de verhuurder en maakte ons wegwijs de eerste twee dagen. Wat een fijne start was dat. We werden voorgesteld aan de buren; Nederlanders. We waren er al voor ‘gewaarschuwd’, maar deze regio in de provincie Värmland is nogal bezet door Nederlanders. Vooral pensionado’s’. Mijn categorie zou je zeggen. Hoewel ik me daar nog lang niet in herken. Scheelt ook als je een tien jaar jongere vriendin hebt. Maar na vijftien jaar met kinderen gewerkt te hebben, zie ik Boomers zelfs als oude mensen. Ben er gelukkig net zelf geen (1959). Waarom? Omdat ik nog zoveel energie heb en nog zoveel wil. Zoals een oud huis kopen en dat helemaal verbouwen. Met een landje om te bewerken, met beesten, een moestuin en een sauna. Iets kant en klaar kopen is niets voor mij. Er moet wel geklust worden om het uiteindelijk een eigen sfeertje te geven. Tussen die Boomers zat Hans, 72, maar zo fit als een hoentje. We hebben veel gemeen. En ook hij is hier stevig aan het klussen. We zijn in korte tijd vrienden geworden.
De eerste week stonden we stijf van de stress en ons lijf voelde afwezig. Het waren acht hele pittige weken geweest in Nederland. Beider huizen verkocht en afscheid genomen van alles en iedereen waar we van houden. In die eerste week bleek tot onze grote schrik, dat we elkaar volledig kwijt waren geraakt. Na zes dagen vertrok Mariska weer naar Nederland. Even afstand nemen van teveel. Inmiddels heeft ze besloten wel weer terug te keren naar Zweden, maar gaat het helemaal in haar eentje organiseren. Ook best stoer eigenlijk. We werken op dit moment aan nieuwe verhoudingen. Vrienden gaan we in ieder geval blijven. We houden van elkaar, maar samen wonen zijn we in de achterliggende jaren verleerd. De plannen gaan er dus nogal anders uitzien. Dat gezamenlijk guesthouse (MårBår) gaat er niet komen. Althans niet aan mijn kant van Zweden. Voor Bår begint een nog onzekere toekomst, want de middelen waren van Mår. Ik ben inmiddels oude pandjes aan het bezoeken, om te zien of ik daar nog iets bewoonbaars van kan maken. Bijgaand mijn voorlopige droomhuis op een droomplek. Vandaag een andere plek bekeken op een open dag. De helft van de bezoekers is Nederlands! Dacht ik de idioterie van makelaars Nederland te zijn ontvlucht, blijken dat er heel veel meer te doen.
Zoals in eerdere lastige periodes in mijn leven, is de fotografie alweer mijn redding. Niet de fles, niet Netflix, maar erop uit. Om de dag maak ik hier lange wandelingen en uiteraard met de camera(‘s) in de tas. Ik was voor de rust en de natuur hierheen gekomen en daar heb ik al intens van genoten. Ik heb me voorgenomen in mijn verslagjes Nederland zo min mogelijk te noemen. Ik kijk hier nog wel actualiteiten programma’s en dan zie ik op afstand wat een gekkenhuis het bij jullie is geworden. Daar wil ik me niet meer druk over maken. Voorbeeldje pro Sverige; een liter E10 kost hier 1,50 euro! Succes en vooral sterkte ermee.
Het is herfst in Zweden. Die begint hier al in augustus en volgende week (half oktober) wordt al de eerste sneeuw verwacht. Het weerbeeld is hier erg wisselend, want gisteren liep ik nog een wandeling in mijn T-shirt. Zweden kent gelukkig relatief veel zonuren in de winter. We gaan het beleven. Niet mijn ding sneeuw en ijs, maar ik had de keuze voor een land verloren van mijn partner. Ik zat als het aan mij had gelegen in een warm land. Met alle nadelen van dien natuurlijk, zoals hittegolven, orkanen, overstromingen en instabiele regeringen. Op orkanen na eigenlijk een beetje zoals Nederland (oeps doe ik het toch weer). Maar vijf maanden winter is me net iets te lang vrees ik.
Het huurhuis is van alle gemakken voorzien, dus afzien wordt het niet. En er ligt hier voor vijf jaar open haard hout in de schuur. Het huis is gehuurd tot half februari 2027, dus ik heb alle tijd om mijn leven te overzien. Vallen er al dingen tegen, behalve het klimaat? Nee, niet echt, of het moet een teleurstellende paddenstoelen oogst zijn. Ik had me daar veel van voorgesteld met zestig procent van het land bedekt met bos. Maar voor spectaculaire paddenstoelen zijn de bossen gewoon te gezond. De mooiste en grilligste vormen zijn de parasieten en de epifyten. En die zie je dus vooral in zieke bossen zoals in Nederland (oeps, doe ik het weer). Hier is de gehele bosbodem bedekt met velden vossenbes, bosbes en heel veel soorten (kost)mossen. Als je al paddenstoelen vindt, dan is dat alleen strak langs de wandelpaden, daar waar het open is. Maar ik heb vlak voor vertrek uit Nederland een vuistdik paddenstoelen oeuvre boek gemaakt van vijfentwintig jaar paddenstoelenfotografie in Nederland. Dus eigenlijk is het ook wel goed zo. Heb voor het eerst een grote denneneekhoorntjesbrood paddenstoel geplukt en meegenomen voor in de pan. De eerste keer dat ik dat durfde. Obsidentify gaf een 100% score. Omdat je hier geen milieuvervuiling hebt, durf ik hier wel iets te eten uit de natuur. Oh ja, toch nog een minpuntje; PostNord, de Zweedse tegenhanger van PostNL is werkelijk ruk. Dienstverlening niveau jaren 60. Nou ik toch bezig ben; Zweden is super ambtelijk. Het land van Nokia, Erikson, Spotify, Volvo en Ikea, doet alles nog op papier en het duurt soms weken zo niet maanden voordat je een antwoord hebt. En sauna's zijn in badpak en vaak zijn de mannetjes en de vrouwtjes gescheiden.
Qua fotografie verwacht ik hier vooral landschappen te gaan doen. Heb ook al een paar elanden gespot. Heb van de week maar alvast een schuiltentje met winterprint besteld. Bijgaand een album van de eerste weken natuurfotografie. Het is zoals gewoonlijk weer heel veel. Sorry daarvoor of plezier ermee.
